We hebben ook een tuinfeest gehad hier afgelopen week. We hebben hier best wel veel bomen, en we hebben precies bij mijn "vleugel" een leuk tuintje. Onder de bomen hadden ze heel veel tuinstoelen neer gezet en parasollen en slingers en vlaggetjes en ballonnen. En er stond een vrolijk kraampje met eten en drinken, met een vrolijk, geel bloemetjes-tafelkleed. Ze hadden zelf koekjes gebakken en appeltaart, en er was gekoelde limonade en vers uitgeperste sinaasappelsap. En cola, voor de liefhebbers, zoals ondergetekende. "Ze", daar bedoel ik mee de mensen van Arbeidstherapie. Zij hadden het georganiseerd. Ze hadden echt heel erg hun best gedaan. Overal hadden ze posters opgehangen dat er een feest zou zijn in de tuin met zang en muziek, en lekkere hapjes.
En afgelopen donderdag was het zo ver; tussen twee en vier. Ik zat nog op mijn kamer en ineens hoorde ik "Hey Jude" door de tuin schallen. Maar dan een zelfgemaakte versie. Ik ging dus naar buiten. Wat best knap is van hen, dat ze ons naar buiten weten te lokken. Wij psychiatrische patienten hebben de neiging om op onze kamers te blijven liggen/zitten. Sommigen of een enkeling knutselt daar non-stop, zoals ik. Maar de meesten gaan - als de verpleging het even niet merkt - op bed liggen. Gek! Ik probeer dat ook weleens. Dan kom ik stiekum eerder terug van Arbeidstherapie en dan sluip ik mijn kamer in en dan doe ik de deur dicht. En dan ga ik lekker in bed liggen. Ik ben dan heel stil. Toch duurt het nooit lang. Dan komen ze al. Dan komen ze binnen en dan zeggen ze: "He, wat doe jij in bed op dit tijdstip van de dag!". En dan gaan ze een heel lang, saai en reeds bekend verhaal vertellen over "een-verstoord-dag-en-nacht-ritme" en over structurering van de dag.
Ze weten zeker niet dat het niet kan bij Miriam Steinhauser: een verstoord dag en nacht ritme. Dan zeggen ze: "Als je nu slaapt, dan slaap je vannacht niet meer". Maar dan kennen ze Miriam dus inderdaad nog niet. Ik kan namelijk altijd slapen. Overdag en 's nachts. Of beiden. Hahaha!Ik kan slapen, wanneer ik dat wil. Als er maar een bed is. Ik ga liggen, en ik slaap. Geen probleem.
Maar goed, ook ik was op mijn kamer, ondanks de brandende zon, al sliep ik niet. Het blijft vreemd. Als ik heel stilletjes mijn kamer in zou sluipen en zou gaan knutselen, dan komt er niemand. Terwijl als ik ga slapen, dan komen ze altijd heel gauw al. Zijn het hun instincten misschien? Als ik vroeger als heel klein kind midden in de nacht super stilletjes opstond, om in de vensterbank te gaan zitten op de Van Starkenborghstraat, dan kwam mamma ook altijd binnen 5 minuten. Hoe stil ik het ook deed. Trouwens, ook als ik het niet stil gedaan zou hebben, dan zou ze het toch nog niet gehoord kunnen hebben. Mijn slaapkamer was te ver weg van hun slaapkamer. Maar ze WIST het gewoon. Zo zijn ze hier dus blijkbaar ook. Wat ik dan weer niet begrijp, is dat sommige anderen bij ons wel uren mogen slapen overdag. Eigenlijk zegt het kleine kind in mij: "en dat is NIET EERLIJK!".
Ik ben snel naar buiten gegaan en overal zag ik mensen naar buiten komen. Iedereen kwam op het geluid af. Knap hoor, om met muziek een stel psychiatrische patienten van hun kamers af te lokken. ik zie een opvallende overeenkomst met de rattenvanger van Hamelen! Jullie ook? Ik moest ook wel erg lachen, al deed ik het voor het fatsoen intern. Van de Arbeidstherapie zaten er drie mensen. Eentje met een bongo, eentje met een accordeon en eentje met een gitaar. Ze hadden een stuk of 25 boekjes geprint op vrolijk geel papier, met daarin de songteksten van een heleboel bekende meezing-liedjes. Die lagen overal op de tafeltjes klaar voor ons. Een soort verkapte karaoke, dus. En zij hadden ook de bladmuziek en onverstoord hebben ze twee uren lang gezongen en muziek gemaakt. Met heel vrolijke gezichten, en ze hadden zelfs stro-hoeden op en de mannen hadden hun overhemden half open geknoopt. Heel zomers. We kregen geen koud bier, want er mag geen druppel alcohol het terrein op. Maar de koude limonade deed z'n werk ook wel voor de zomersfeer.
Het waren liedjes zoals "Brandend zand" en "San Francisco" en over die haven. In Arnemuiden of Genemuiden, ofzo. Ik ken die liedjes niet zo goed, maar het zijn de bekende meezingliedjes. Eerst deden de patienten niet echt mee. Ze zaten op het stoel wat onwennig voor zich uit te kijken. Nou moeten jullie weten dat een groot gedeelte van onze populatie hier a) depressief is, b) psychotisch is of c) angststoornissen heeft. Maar vooral heel veel zijn depressief. En ik had het idee dat ze het tuinfeest vrij vrolijk vonden in de eerste instantie. Te vrolijk. Want ze keken vrij somber, en ze deden niet mee. Ze keken alsof ze zich heel erg ongemakkelijk voelden. Maar ze waren goed, die Arbeidstherapie begeleiders! Ze waren GOED! Niet zozeer in hun zangcapaciteiten, maar in hun houding. Ze deden ontspannen, vrolijk, zomers en ontzettend gedreven enthousiast. En echt waar! Na een uur deed bijna iedereen mee! Zelfs de meest somber kijkende patienten zongen mee! Het geheel klonk niet uitermate zuiver van toon, maar wat geeft het! We hadden lol!
Ik had direct vanaf het begin al heel veel lol trouwens. Niet om het zingen of de muziek, maar omdat ik het direct al zag. Het proces. Ik zag het direct voor wat het was. Ik zag allemaal patienten ineens uit hun "holen" gelokt worden, en ik zag mensen twee uur in de zon zitten die anders nooit buiten lijken te komen in de tuin. Ik zag mensen, die eerst heel depressief voor zich uitstaarden, steeds ontspannener worden, en ik zag mensen langzaam vrolijker worden en zich meer richten op elkaar. Dat vond ik zo mooi om te zien! En ik vind mooie zang natuurlijk fijn om te horen, maar meebrommende patienten zijn ook echt mooi, hoor! Je moet er maar net even oog/oor voor hebben. De tonen zijn misschien niet perfect, maar de uitstraling was echt wel perfect! Leuk!
Oh, en die zelfgebakken koekjes waren heerlijk!Geen koekje is zo lekker als een zelfgebakken koekje!
Laatste reacties